با سقوط دستای ما ، در تنم چیزی فرو ریخت
هجرتت، اوج صدامو از فراز شاخه آویخت
ای زلال سبز جاری ، جام خوب غسل تعمید
بی تو باید مرد و پژمرد، زیر خاک باغچه پوسید
فصلی که من با تو ما شد ، فصل سبز خواهش برگ
فصلی که ما بی تو من شد، فصل خاکستری مرگ
تو بگو جز تو کدوم رود ، ناجی لب تشنگی بود
جز تو آغوش کدوم باغ ، سایه گاه خستگی بود
بی تو باید بی تو باید ، تا نفس دارم ببارم
من برای گریه کردن، شونه هاتو کم میارم
چشم تو با هق هق من ، با شکستن آشنا نیست
این شکستن بی صدا بود ، هر صدایی که رسا نیست
ای رفیق نا خوشی ها ، این خوشی باید نمیره
جز تو همراهی ندارم ، تا شب از من پس بگیره
با تو بدرود ای مسافر ، هجرت تو بی خطر باد
پر تپش باشه دلی که ، خون به رگهای تنم داد...
آمدیم از پشت کوچه های خلوت خیال، همسفر شدیم بی آنکه بدانیم این منزل ره به کجا می برد. همدیگر را باور کردیم، قشنگ تر از دوستی های کودکانه و قسم یاد کردیم که با هم باشیم و ... با هم ماندیم. برای هم دست به دعا بردیم، از دلتنگی هامان گفتیم، عشق را به رشته تحریر در آوردیم و ... .
و کنون نمی دانم که چگونه باید دل برید. می روم و نمی دانم که در غربت چشمانم چه اتفاقاتی انتظار مرا می کشند.
دعا کنید که بتوانم به اینترنت دسترسی داشته باشم ، تا بیایم و باز از نزدیک قصه عشق بگویم و شما بشنوید. اگر نشد... رزا را ببخشایید. بدانید همیشه دوستتان داشته و دارم. بدانید ذهن پر اندوه مرا یاد تک تک شما عزیزان پر خواهد کرد . من با خاطرات شما زنده خواهم بود. ولی قول می دهم که بیایم وآپ کنم حالا به هر ترتیب شده. اول باید آنجا جا بیفتم بعد می آیم سراغ تک تکتان و دیگر از دست رزا در امان نخواهید بود. برایم دعا کنید من عشقم را به شما می سپارم. ببینم چه می کنید. نکند بیایم و ببینم که دیگر رزا از حافظه تک تکتان رخت بر بسته است.
شاید دوست خوبی نبودم و نتوانستم حق دوستی را به جا بیاورم ولی بدانید که شما برایم بهترین بودید. با نوشته هایتان مرا به کجاها که نکشاندید.
خداجونم! حالا که شاید برای من پایان راهست از تو می خواهم که دوستان مرا به هر آنچه می خواهند برسانی. من چشم انتظار موفقیت های بزرگی از همه ی این عزیزان هستم.
می آیم و باز این رزاست که حوصله تک تکتان را سر می آورد. آه که هرگز در بدترین کابوسهایم هم این لحظه را نمی دیدم. ای اشک ها ببارید که دیگر مرا تحمل و طاقتی نیست. پایان راه چه تلخ است پس چگونه است که زندگی می کنیم غافل از مرگ. روز دل کندن چه باید کرد؟
دوستان عزیزم حتی اگر نتوانم آپ کنم هر از گاهی به کافی نتی می روم و به تک تکتان سر می زنم. مرا فراموش نکنید. بدانید هرکه باشم و هر جا باشم، نام و خاطرتان در ذهن و خاطرم ماندگار خواهد بود.
همیشه آمدم و در نهایت کامنت هایم نوشتم " یا علی" ، اینبار هم می گویم بدرود دوستان گلم.
"یا علی"
